Gazze Filistin ve Kudüs’ün yeniden fethine kadar
ALİ ERKAN KAVAKLI

Perşembe günü sabah ayazı nefesimi kesiyor, kütür kütür öksürüyorum, dizlerim titriyor, boğazım yanıyor, eklemlerim ağrıyor.

İsrail zulmünü protesto eylemine gitmeliyim.

Hava buz kesiyor.

Soykırım Günlüğü romanımda hikâyesini anlattığım on yaşlarındaki Gazzeli Yasir’i hatırladım. Siyonist İsrail’in şehri bombaladığı ilk gün annesi şehit olmuştu.

Babası Yüzbaşı Kemal, iki yıl tünellerde arkadaşlarıyla savaş vermiş, Siyonist işgalcilere caddelerde, meydanlarda, sokaklarda suikast eylemleri düzenleyerek dünyayı dar etmişti.

Savaşın başında geceleyin İsrail uçakları evlerine bomba yağdırmış, annesi ve iki yeğeni enkazın altında kalıp şehit olmuştu.

Bombalamadan kısa süre sonra babası Yüzbaşı Kemal tünelden çıkıp gelmiş, amcası Avukat Fehmi, eniştesi Komiser Ekrem ile beraber enkazın altından annesinin ve yeğenlerinin cenazesini çıkarmış, evin bahçesine defnetmişlerdi.

Yasir, annesinin yüzüne son defa bakmış, o masum yüzü hafızasına kazımıştı:

“Siyah kirpikler birbirine karışmış, sol gözünün altında hâlâ kanayan derin bir yara. Yanağından çenesine doğru kan süzülmüş, dudakları kan içmiş gibi, çenesindeki kan pıhtılaşmış. Başörtüsü yüzündeki gam ve kederi çevrelemiş.” (Soykırım Günlüğü Vahşet Direniş Diriliş, Ali Erkan Kavaklı, s.23)

“Hastalığa, öksürüğe, soğuğa rağmen Siyonist zulmü lanetlemek için gitmeliyim…”

Çocuk yaşına rağmen arkadaşlarıyla ekip kurmuş, sokaklarda keşif yapmaya, düşman karakollarının, timlerinin, tanklarının yerini tespit edip tünel savaşçılarına........

© Yeni Akit