Yeni nesle dînin ciddî bir mesele olduğunu anlatmalıyız

Ben Türkçe öğretmeniyim mâlûmunuz. 

Bir ara din dersi öğretmenimizin girebileceği ders sayısı dolu olduğu için seçmeli “Hazret-i Muhammed’in Hayâtı” dersi bana verildi. 6. veya 7. sınıflar idi zannediyorum. Hiç ummadığım bir yerden dînimize de bir hizmetim olacak diye sevindim. Çocuklar seviyesinde birkaç kitap buldum, aldım; videolar, ilâhîler hazırladım. Peygamber Efendimiz’i ve dolayısıyla dînimizi bir miktar öğretecek ve bilhassa sevdirmeye gayret edecektim. 

Ama ilk derslerde beni afallatan bir manzara ile karşılaştım. Talebelerin tamâmına yakını dîni, dînî değerleri ve dolayısıyla peygamberi ciddîye almıyorlardı. Onlara göre namaz, oruç, haram, helâl, ahlâk, îman-îmansızlık, küfür sözler… oyun ve eğlence gibiydi. Bunları çok da bilmiyorlardı ama kulaklarına çarptığı kadarıyla da eğleniyorlardı. Bunu ilk olarak küfre düşürücü söz ve davranışları mevzûunda îkâz ettiğim zaman aldırışsızlıklarından anlamıştım. Birisi böyle bir söz söylüyor, ben de “Bak oğlum/kızım, öyle söylersek dinden çıkarız.” dediğimde muhâtabıma çok ilginç geliyor ve aynı sözü bir daha söyleyerek “Ben şimdi Müslümanlıktan çıktım mı?” diye kıkırdıyor. Bütün sınıf da onunla birlikte gülüyor. Dîne girmek ve dinden çıkmak onlara eğlenceli bir oyun geliyor. “Hocam hocam, şöyle söylesem dinden çıkar mıyım?” diyor ve o sözü söylüyor. Donup kalmıştım. Bu nesil ne ara bu hâle gelmişti? Kendi çocukluğumu düşündüm. Çok dindar bir âilede yaşamadım, inançlı, iyi kötü namazını kılan bir anne/babanın evlâdıydım. En küçük yaşlarımdan beri hiçbir zaman dîne karşı bu kadar ciddiyetsiz, alaycı olduğumu hatırlamıyorum. Hiçbir zaman dinle oynamayı düşünmedim. Arkadaşlarım da benim gibiydi. Belki çok yoğun bir dînî hayat içinde değildik ama din bizim için dâimâ ciddî........

© Yeni Akit