Kendimizi kandıralım!

“Kendini kandırmak” umûmiyetle menfî mânâda kullanılan bir deyim. Olmayacak şeyleri beklemek, boş hayâllere kapılmak, kötü iş yapıp iyi netîce beklemek… gibi bir durumda böyle söylenir: Kendini kandırıyorsun… 

“Kendini kandırıyorsun” diyen kişi, muhâtabını kendince gerçeklere çekmek istiyordur. Hayâl dünyâsından çıkarmak, sebep-sonuç ilişkisinin katılığını gözüne sokmak istiyordur. Tabiî bunu bir iyilik olarak yapıyordur mutlakâ. 

Gerçekten hepimizin zaman zaman içinde bulunduğumuz şartlardan dolayı bunalıp hayâl dünyâmızda mutlu olabileceğimiz şartlar oluşturduğu bir sır değildir. İnsan bunaltıcı gerçeklerden huzurlu bir hayâl dünyâsına sık sık kaçar. 

Kendimizin, milletimizin, ümmetin ve bütün insanlığın problemlerini çözmek istiyorsak dünyânın gerçeklerini görmek ve ona göre hareket etmek şarttır elbette. Dünyânın problemlerini hayâl dünyâsına kaçarak çözemeyiz. Bu bir hakîkattir ama insanın dâimî bir sıkıntı içinde yaşayamayacağı da bir hakîkattir. Bir problem çözücü olarak gerçekleri görmeli ama duygulu bir varlık olduğumuzu da ıskalamamalıyız. Gerçek dünyânın problemlerini çözerken huzurlu ve mutlu bir dünyânın hayâli ile motive olmuyor muyuz? Eğer mutlu ve huzurlu bir dünyâ hayâlimiz yoksa problemleri çözme isteğimiz de yok demektir. Öyleyse zaman zaman “kendimizi kandırmak”ta çok da bir sakınca yoktur. Kendimizi kandırdığımız anlar, gerçeklerin bunaltıcılığından dinlendiğimiz, daha sonra problemlerle boğuşmaya güç topladığımız anlar olabilir. Elbette o hayâlî dünyâya çakılıp kalmamak şartıyla. 

“Kendimizi kandırmak”, bir ümit dünyâsı kurmaktır. Her şeyin ters gittiğini gördüğümüz hâlde küçük iyi unsurlara bakarak her şeyin düzeleceğine kendimizi inandırmak… Şunu unutmayalım ki insan hayâl ettiği yöne doğru ilerler. Peygamber Efendimiz’in “Rüyâları iyimser tâbîr edin” tavsiyesinin hikmeti de bu olsa gerektir. İyimser tâbîr edince insanın gayreti de o yönde olacağından netîce de umûmiyetle o istikâmette gelir.........

© Yeni Akit