Yer yarılırken bile el bırakmamak

AHMET CAN KARAHASANOĞLU

Deprem önce binaları sarsar, sonra insanın zaman duygusunu.

Venezuela’daki deprem anına ait bir görüntü dolaşıyor. Bir evde yaşlı adam ve kadın. Kadın tekerlekli sandalyede. Sarsılma başlıyor ve yaşlı adam dışarı kaçmak yerine hemen eşinin yanına koşuyor, bedenini eşine siper ediyor. Elini bırakmıyor. Kadın çığlıklar atıyor, her yer sallanıyor. O yıkıma aldırmadan orada eşinin yanında duran yaşlı adamın elleri tüm dünyaya bir mesaj veriyor. Her şey yıkılsa da seninle enkazın altında kalmaya hazırım duruşu...

Adam eşini oradan çıkarabilecek kadar güçlü olmadığının farkında. İşte en önemli ama buradadır. Bir şeyin farkında…

Yaşlanmayan sevgi, hiç bitmeyen saygı ve sorumluluk bilinci…

‘Koruma içgüdüsü bazen yaşama arzusunun bile önüne geçebilir.’ diyebilir buna psikiyatrist arkadaşlar. Her güzel şeyi egoya bağlama, psikiyatrinin hoşuna gidiyor. 

Toz, toprak, sallanan bir mekân, ama sarsılmaz bir sevgi o anda zamanı donduruyor. Ölüm korkusuna rağmen gayet sakin bir karşılama........

© Yeni Akit