AHMET CAN KARAHASANOĞLU

Bazı insanlar vardır; onlarla birlikteyken havanın tonu bir anda değişir. Konuşurlar. Durmadan. Söyledikleri değil, söyleyiş biçimleridir insanın içini kemiren. Bir ahtapot gibidir zihinleri… Her konuya temas etmiş, her duyguyu yaşamış, her olasılığı bilen… Oysa hayat boyu hep birileri onların yerine bir şeyler yapmış ve o kişiyi olduğu yere taşımışlardır.

Bir hikâye anlatırsınız. Başınıza gelen basit bir olaydır. Daha cümleniz bitmeden gözleri parlar: “Ben de…” Cümlenin devamını siz doldurun çünkü aynı şekilde uzayan gölge anlatımlar…

Onlar her yerdedir. Her acıda, her başarıda, her tesadüfte. Sanki dünya, onların yaşadıklarının dipnotundan ibarettir. Bir yangın anlatırsınız; onlarınki daha büyüktür. Bir kayıp dile getirirsiniz; onların kaybı daha eskidir. Bir sevince değinirsiniz; onlar zaten daha önce tatmıştır.

Bunun sıradan bir konuşma şehveti olduğunu düşünebilirsiniz. Hayır, bu daha derin bir yaranın dışavurumudur. Görünmek isteyen, bir tür insani açlık sanırsınız. Evet, yetersiz........

© Yeni Akit