Muharrem Karanfilci yazdı…

Sabah okul zili, eteklerine vura vura çaldı. Çocuklar yeni günün telaşıyla sınıfa girdi. Kimi uykulu, kimi neşeli, kimi umutlu, kimi âşık, kimi sevgi dolu… Aslında biraz hepimiz gibi… Gürültü, kahkaha, telaş hepsi bir arada… Her şey olması gerektiği gibiydi.

Ama o sıralar artık boş kaldı.

O sıraların sahipleri bugün okula gelmedi. Bir daha da gelmeyecekler. Çünkü bir çocuk tarafından vuruldular. Hiçbir ölüm bu kadar masum olmamıştı. Hiçbir ölüm bu kadar çaresiz kılmamıştı bizleri… Evet, yanlış okumadınız: Bir çocuk, başka çocukları öldürdü. Belki daha önce hiç fark etmediği, hiç tanışmadığı çocukları öldürdü.

Şanlıurfa’da, Kahramanmaraş’ta ve bu ülkenin başka köşelerinde artık bu cümleleri kurmak zorunda kalıyoruz. “Çocuk ve silah” aynı cümlede geçmemesi gereken iki kelimeydi. Asla yan yana gelmemesi gerekenlerdi. Ama artık geçiyor. İç içe… Hem de giderek daha sık…

O boş sıralar sadece çocukların yokluğunu anlatmıyor artık… O sıralar; ihmalin, gecikmiş önlemlerin ve duyulmayan çığlıkların sessizliğini taşıyor.

Peki, kimdi o çocuklar?

Kimi belki matematiği seviyordu. Kimi edebiyatı… Kimi belki büyüyünce öğretmen olacaktı. Belki sadece arkadaşlarıyla teneffüste........

© Veryansın TV