Teyzem, Tatvan’ın Koyunpınar köyünde ikamet ediyordu. Normalde pazar günleri çarşıya çıkmaz, günümü evde geçirirdim. Ancak o gün, ne hikmetse sabah saat 08.00’de çarşıya çıktım. Bir esnaf dostumun dükkânına gidip yaklaşık yirmi dakika sohbet ettik.Hani derler ya, “kara haber tez yayılır.” Telefonuma bir mesaj geldi. Mesaj, kız kardeşimdendi. Teyzemin vefat haberini bildirdi. Hemen oradan kalkıp cenazeye gitmek üzere yola koyuldum.Cenaze, Tatvan’ın Koyunpınar köyündeydi; Tatvan’a yaklaşık 20 dakika mesafedeydi. Yola çıktığımızda Allah’ın rahmeti sağanak sağanak yağıyordu. Yolda derin düşüncelere daldım. Çocukluğumuzda sık sık köye gider gelirdik, fakat tam 25 yıldır köye gitmemiştim.Köye vardığımızda, eskiden bildiğimiz hiçbir şeyin kalmadığını gördüm. Her yer değişmişti; yeni evler, yeni camiler, yeni okullar… Bambaşka bir köy olmuştu.Arabadan inip cenazenin yıkandığı caminin önüne geldik. Yağmur hâlâ şiddetliydi. Bu şartlarda cenazeyi kaldırmak mümkün görünmüyordu. Yağmurun dinmesini beklemek üzere camiye geçtik. Taziye evi, cenaze haberini duyan insanlarla dolmuştu. İçeride soba yanıyordu; hepimiz onun etrafında ısındık. Hava oldukça soğuktu.Yağmur bir türlü dinmeyince bazıları hocaya, “Beklersek........

© Van Havadis