Bir ev düşün…Işığı yanıyor ama sıcaklığı yok.Bir sofra düşün…Ekmeği var ama duası eksik.Bir insan düşün…Gülüyor bazen…Ama içinde yetim kalmış bir çocuk ağlıyor sessizce…Anne…Sen gidince dünya aynı dünya olmadı.Gökyüzü yine mavi belki,Ama hiçbir sabah senin sesin kadar huzurlu doğmadı artık.Kim bilir kaç kez“Anne” diye sayıkladık gecelerde…Kaç kez kalabalıkların içindeBoynumuzu büküp........

© Van Havadis