Eski bir pasajda Satürn Usta’nın küçük bir saat atölyesi vardı. Dükkânın kapısında “Acele iş kabul edilmez” yazıyordu. İçeri girip ne zaman teslim alacağını soranlara da duvardaki takvimi gösterirdi. Çünkü ona göre bir şeyi yapmakla, yıllarca dayanacak şekilde yapmak aynı şey değildi.

Bir çarşamba sabahı atölyeye yaşlı bir kadın geldi. Elinde durmuş bir mutfak saati taşıyordu. Saatin maddi değeri yoktu ama ailesinin bütün geçmişi onunla mutfak duvarında asılı kalmıştı. Çocukların boyları kasasının kenarına çizilmiş, arkasına doğum günleri yazılmıştı. Kadın saatin hafta sonundaki aile yemeğine kadar çalışmasını istiyordu.

 Usta, saati masanın üzerine bıraktı ve dört çırağını yanına çağırdı.

İlk yaklaşan Hamal oldu. Kapağı açar açmaz herkesin kullandığı tamir yöntemlerini bir kenara bıraktı.

“Bu saat daha önce defalarca aynı şekilde onarılmış. Aynı yolu izlersek birkaç ay sonra yine durur.”

Kendi yöntemini denemek istedi. Fazlasıyla kararlıydı ve başkasının fikrini dinlemek konusunda pek istekli görünmüyordu. Usta yalnızca gözlüğünün üzerinden baktı.

“Kendi yöntemini denemen güzel. Fakat farklı olmak uğruna saatin asıl işini unutma.”

Sıra Spica’ya geldi. Mekanizmayı birkaç dakika........

© tv100