Vicdan sustuğunda, çıkar konuşur.

Unvan bazen hakikatin değil, suskunluğun kalkanıdır.

Bazı isimler vardır… cümle kurar ama ağırlık taşımaz.

Bazı sıfatlar vardır… bilgi verir ama sorumluluktan kaçar.

“Gazeteci”, “akademisyen”, “uzman”, “yorumcu” …

Kâğıt üzerinde güçlü duran bu unvanlar, gerçeğin önüne geçtiğinde artık bir anlam taşımaz.

Çünkü asıl soru şudur:

Bilen mi sorumludur, yoksa konuşan mı?

Unvanın sağladığı güç, eğer hakikati söyleme cesareti üretmiyorsa; o güç, topluma değil sadece kendine hizmet eder.

Bugün mesele bilgi eksikliği değil.

Mesele, bilginin tercih edilerek kullanılmamasıdır.

Bir olay yaşanır… herkes görür.

Bir gerçek ortaya çıkar… herkes bilir.

Ama bazıları için o gerçek, yazılacak bir şey değildir.

Çünkü ünvanın yanında görünmeyen bir alan daha vardır:

Ve o alan, çoğu zaman hakikatin........

© Turktime