Ben Y kuşağıyım. 80'lerde ve 90'larda çocukluğunu yaşamış; internetin, akıllı telefonların olmadığı o çağda sokakta oynayıp, kaset dinleyerek, göz göze ve yürek yüreğe iletişim kurarak büyümüş bir neslin ferdiyim. Günümüzün dijital dünyasına, hızla akan hayatına ve teknolojisine elbette adapte olabiliyoruz. Ancak biz, çocukluğumuzdaki o daha yavaş, daha samimi dönemi bire bir hatırlayan ve yetişkinliğini tamamen dijitalleşmiş bir dünyada kuran son kuşağız. Ne mutlu ki hem analog hem dijital dünyayı çok iyi bilen bir köprü nesliyiz.

Geçmişe duyduğumuz özlem, günümüzü anlayamamaktan değil; o günlerin lezzetini ve sadeliğini yaşamış olmamızdan kaynaklanıyor. Eskiden imkânlar kısıtlıydı ama mutluyduk. Eşya kıymetliydi o zamanlar. Ama kıymetli olan eşyanın kendisi değil, ona yüklediğimiz duygulardı.

Çocukluğumuzda evimizdeki tek ekran televizyondu. Kanaldan ekrana yansıyan "Çizgi Film Zamanı" yazısını görünce dünyalar bizim olurdu. Saatlerce çizgi film izleme imkânımız yoktu;........

© Türkiye