İnsan, kâğıda yazılmış dümdüz bir cümle değildir; aksine, altı çizilmiş, kenarına notlar düşülmüş ve yırtılsa bile tekrar dikilmiş veya yapıştırılmış bir sayfadır. Hayatı sathi ve sığ yaşayanlar için acı, bir an önce kaçılması gereken bir yangındır. Oysa bazı müstesna beden ve ruhlar için dert, bir felaket değil; insanın özüyle, hakikatiyle tanışma makamıdır. Onlar, çilesine âşık olanlardır.

Çile, insanı hamlıktan kurtarıp olgunlaştıran bir ateştir. Toprak altına girmeden filizlenemeyen bir tohum gibi, ruh da çilenin karanlığından geçmeden kendi ışığını bulamaz. Çilesine âşık olan insan, başına gelen musibete değil, o musibetin kendisinde uyandırdığı derinliğe tutkundur. Bilir ki elmas, yüksek basınç ve sıcaklık olmadan sıradan bir kömürden ibarettir.

Bu idrak yolculuğunun en yüksek mertebesi insanın kendi çilesini aşıp başkalarının derdine âşık olmasıdır. İnsanlığın ıstırabı, onların ruhunda bir yük değil, hayatı anlamlı kılan bir vazife hâline gelir. Vicdan sahibi bir âlim, toplumun cehaleti için uykusuz kalır. Bir şair, hiç tanımadığı bir yetimin gözyaşına kelamlar döker, bir mimar, hiç tanışmayacağı insanların huzuru için taş üstüne taş koyar.

Bu insanlar, başkalarının derdiyle dertlenmeyi bir yük olarak değil,........

© Türkiye