İnsan hasta olunca hastalığına çare arar, doktora gider, ilaç alır, tedavi olur. Çünkü beden bize emanettir. Sağlığımızı korumak, ibadetimize, işimize, ailemize ve insanlara faydalı olabilmemiz için lazımdır.

İnsanın bir de görünmeyen hastalıkları vardır. Bunlar çoğu zaman bedendeki ağrı kadar dikkat çekmez. Ateşimiz çıkınca telaşlanırız; fakat kalbimizde kibir, gurur, kıskançlık, dünya hırsı, kendini beğenme ve başkasını küçük görme varsa, çoğu zaman bunu hastalık saymayız.

Hâlbuki asıl tehlikeli hastalık, insanın kalbindeki hastalıklardır.

Bir insan düşünelim: Namaz kılıyor, iyilik yapıyor, hayır işleriyle meşgul oluyor. Bunlar elbette çok kıymetlidir. Fakat bunları anlatıp duruyorsa “Ben şöyle yaptım, ben böyle iyilik ettim” diye kendini öne çıkarıyorsa, burada ince bir tehlike vardır. Çünkü iyilik insanı Allah’a yaklaştırmalı; insan kendisini büyütmemelidir.

İlim de böyledir. Çok bilmek tek başına insanı kurtarmaz. Bilgi, hâle dönüşmelidir. Okunan şey insanı daha mütevazı, daha merhametli, daha edepli ve daha dikkatli yapmıyorsa, o bilgi henüz kalbe inmemiş demektir. İlim insanı kibirden kurtarmalıdır.

Hayatta başımıza gelen dertler, hastalıklar ve sıkıntılar da bazen bizi kendimize getiren........

© Türkiye