Kapıdan girince kasadaki görevliye “patronunuzla görüşmek istiyorum” dedim.

Çocukluğumun fakir ama asil yıllarını anlatmaya devam ediyorum... Ailelerimiz bize yalan söylememeyi, kimseyi kandırmamayı, kimseden bir şey istememeyi ve borç almamayı tembih ederlerdi. Olur da ödünç alırsak mutlaka geri vermeyi, borcumuzu ise çok geçmeden, hemen ödemeyi öğretmişlerdi.

İşte kardeşten öte sınıf arkadaşım Hasan'la okul çıkışı çay bahçesinde birer çay içip dertleşmiştik.

Sonrasında birlikte onların evine ders çalışmaya gidecektik.

Masadan kalkarken “sende para var mı?” diye sordum. O “yok” dediğinde “bende de yok. Sende var sandım. Ne yapacağız şimdi” diye sordum... “Mecburen kaçacağız” dedi!..

Utancımızdan hesabı ödemeden uzaklaştık oradan âdeta kaçmıştık!..

Okul........

© Türkiye