“Lakin bu iki ölüm anını ve bu iki insanın yaşadıklarını hiç ama hiç unutamadım.”

“Ya ne kafana takıyorsun hayatı, yaşa git işte” demişti yirmi beş yıllık ahbabım. Belki de kırk yıl önce çocukluğumda sekerâtü’l-mevt hâlinde iken başında Yasin okumaya çağrıldığım iki hastanın hâlini hatırladım... Çocuğum ama kimseler mi yoktu bilemem beni çağırmışlardı...

Kelo Mahmut amca dedikleri bir ihtiyarın başında Kur’ân-ı kerim okumaya başladım. Bu amca hangi savaşta bilemem ama Ruslara esir düşmüş. Yedi sene esaret yaşamış, sonra gemilerin gizli bölmelerinde saklanarak Türkiye’ye canını zor atmış gazilerimizdenmiş... Bu amcanın dünya ile hiç mi hiç alakası yok. “Allah’tan geldik yine ona döneceğiz” dermiş hep...

Bu amcanın başında Yasin-i şerifi okurken bir şey oldu... Kelo Mahmut amca........

© Türkiye