“Eşine yemek yedirirken, elini ve yüzünü silerken sergilediği şefkati ruhumda hissettim”

Yusuf amca ve değerli hanımı Gülşen teyze ile Kuzuluk’ta buluşmamıza bugün de devam ediyorum. Yıllar sonra gerçekleşen bu buluşmamız son derece coşkulu ve duygusaldı.

Yıllar geçmişti. Gülşen teyze artık yürümekte ve temel ihtiyaçlarını karşılamakta zorlanıyordu. Yusuf amca ise hâlâ eski neşesi ve babacan tavrıyla âdeta dimdik ayaktaydı. Gülşen teyzenin sanki eli ayağı olmuştu. Bunu da mecbur olduğu için değil, severek ve isteyerek yaptığı her hâlinden belli oluyordu.

Yalnız yaşıyorlardı. Yusuf amca evin hem hanımı hem de tüm yükünü omuzlayan kişisiydi. Bir kez olsun yakınmayan, evliya meşrepli bir eş, fedakâr bir baba ve güzel ahlak sahibi bir kuldu.

Hani evliliğe ilk adımı atarken söylediğimiz bir söz........

© Türkiye