İnsanlığın hidayeti, kurtuluşu ve ebedî saadeti için ömrünü adayanlar, en kıymetli insanlardır.

İnsanların saadeti için en büyük fedakârlığı yapanlar, başta Peygamber Efendimizin “gökteki yıldızlar gibi” diye vasfettiği Eshâb-ı kirâmdır. Allah yolunda ailelerini, akrabalarını; mallarını, mülklerini ve yurtlarını geride bırakıp yola çıktılar. Allah ve Resûlullah sevgisiyle ayrılığa ve meşakkatlere aldırmadılar. İnsanların iman ve saadete kavuşması için uzak beldelere gidip bir daha dönmediler.

Peygamber Efendimizden öğrendikleri din bilgileri ve güzel ahlâk, yaşayışlarına yön verdi. İmanı, ibadeti, helâli ve haramı öğrenirken emanete sadakati, adaleti ve merhameti de öğrendiler. Peygamber Efendimiz hayattayken başlayan öğretme hizmeti, onun vefatından sonra uzak beldelere yayıldı. Gittikleri yerlere Kur’ân-ı kerîmi, sünneti ve bunlarla şekillenen hayatın örnekliğini taşıdılar.

Onların yetiştirdiği Tâbiîn ve ardından gelen Tebe-i tâbiîn, bu emaneti devraldı. Bir hadis-i şerifi........

© Türkiye