İnsan, dünyada kalıcı olduğunu zanneder. Hâlbuki her yeni gün ömrün eksildiğini; musalla, makam ve mevkilerin geçiciliğini; kefen ise dünyanın fâniliğini hatırlatır.

İnsan, sahip olduğu nimetlere zamanla alışır; sağlığının, malının, makamının ve elindeki imkânların hep böyle süreceğini zanneder. Hâlbuki her nimet bir emanet, ömür ise sınırlı bir sermayedir. Rüzgârlar her zaman gemilerin istediği yönde esmediği gibi, hayat da daima insanın arzu ettiği şekilde devam etmez. Ne var ki insan, çoğu zaman bu hakikati unutur.

Her sabah, yeni bir günün başladığını haber verirken ömür sermayesinden bir günün daha eksildiğini de hatırlatır. Geçen gün geri gelmez, harcanan ömür yeniden kazanılmaz. Bu sebeple her yeni sabah, insana kendisini hesaba çekmesi için yeni bir fırsat sunar. Çünkü insan, kendisine emanet edilen ömrün de hesabını verecektir.

Dünyadaki makam, servet ve ünvanların geçiciliği en açık hâliyle musalla taşında görülür. Orada ünvanlar silinir, makamlar geride kalır, servet ise........

© Türkiye