Bir video seyrettim. Birkaç aile bir eve toplanmışlar. Herkes aynı renk giyinmiş. Aşırı samimi görünüyorlar.

Kadınlar sırayla kocalarının aldıkları hediye paketlerini açıyorlar. Abartılı ve zoraki kahkahalar ardı ardına patlıyor. Hediyeyi açan kadın “Aşkım ya!” diye haykırıp kocasının kollarına atılıyor.

Birbirlerine değişik şakalar yapıyorlar. Mesela adam, başka bir adamın karısının yüzüne portakal kabuğu sıkıyor. Kadın gülerek adamı kovalıyor.

Laubalilik paçalardan akıyor. Herkesin eli ayağı ayrı oynuyor. Halının üzerine bırakılmış küçük çocuklar ağlaşıyor.

İyi de sana ne kardeşim? Millet eğleniyor işte. Sen niye rahatsız oluyorsun?

Niye rahatsız olduğumu anlatayım: Bu tip sahneler normalleştikçe doz artıyor. Etkileşimi artırmak için “Birbirimizin eşine birden sarılıp tepkilerini ölçtük” başlığıyla videolar yayınlıyorlar.

Bunu da gördük maalesef. Rezaletin son perdesi diyeceğim ama alkış sürdükçe oyuna devam ediyorlar.

Bu tablonun adı sosyalleşme olamaz. Herkesin birbirinin eşiyle, hediyesiyle, yatak odası sırrıyla içli dışlı olduğu bu laubalilik senfonisi, toplumsal bir........

© Türkiye