Kuru arpa yemesinden ve uzun yol katetmesinden dolayı susamış olan hayvan, sahibini sürüklercesine ırmağa daldı...

Ayın on beşi her tarafı, sarı, mor sislerle dolduruyordu. Kara bir post gibi önündeki gölgesine, basa basa Üryan’a doğru yürürken, Kamer tayın kişnemesi üzerine döndü. Yularını çözdü. Dizgini koluna alıp nehre doğru indi.

Kuru arpa yemesinden ve uzun yol katetmesinden dolayı susamış olan hayvan, sahibini sürüklercesine ırmağa daldı. Kana kana içti. Başını kaldırdı, kişnedi. Sanki diğer yol arkadaşını çağırıyor gibiydi. Uzaktan Doğan Bey’i takip eden Üryan Eşkıya da atını suya getirdi.

- Önce arkadaşlarımızın karnı doysun.

- Onların ağzı var, dili yok. Bir konuşabilseler kim bilir neler anlatacaklar? Neler söyleyecekler bu zavallı insanlar hakkında?

“Yaralarımı deşme be yiğit delikanlı!” der gibi bir “ah!” Çekti. Kalın, gür kaşlarını kaldırdı. Parlak mavi gözleri sanki derinden dışarı çıktı. Kuzu postundan yapılmış başlığının altından taşan uzun sarı........

© Türkiye