Dünyada yeni bir akım var. İngilizcesi “Solopreneur”. Solo İtalyanca yalnız demek. Kelimenin kalanı da girişimci kelimesinin İngilizcesi Entrepreneur kelimesinden geliyor.

Kitabın ortasından söylemek gerekirse gençler artık şirket kurup on, yirmi, elli kişiye maaş vermenin hayalini kurmuyor.

“Kendi işimde çalışayım” düşüncesi küçük bir dönüşüm yaşayıp “Kendi işimde kendi başıma çalışayım”a döndü.

Solo girişimcilik sadece tek başına çalışmayı kapsamıyor. Çok az kişiden oluşan çekirdek bir ekiple çalışmaya da solo girişimcilik diyebiliyoruz. Temel prensip ise verimlilik.

Tek kişilik bir solo şirket, on kişilik eski usul bir şirketin, üç kişilik bir solo şirket, yirmi kişilik bir şirketin yaptığı kârlılığı yapabiliyor.

Hele bir de yapay zekâ araçlarının bu kadar hızlı gelişip çabucak boşlukları doldurur hâle gelmesiyle solo girişimcilik çok daha kolaylaşıyor.

Şimdi buraya kadar okuyunca aklınıza gelecek şeyi de biliyorum.
“Ömer kardeşim, niye övüp duruyorsun bu tek kişilik şirketleri, bu yaygınlaşırsa işsizlik patlamayacak mı?”

Çevremdeki iş insanlarıyla, girişimcilerle, patronlarla konuştuğumda tek dertleri personel maliyetleri. Personel maliyeti dediğime bakmayın, personelinin cebine giren paradan bahsetmiyorum. Vergiler, iş davaları, genel giderler, personel sayısı artınca gelen ek maliyetler.

40 yıllık çok meşhur bir restoran sahibi olan arkadaşımla sohbet ediyorduk. “Biliyor musun, şu........

© Türkiye