Bu hafta içinde birbiriyle alakasız gibi görünen üç şey yaşadım, izledim, düşündüm. Ama akşam otururken fark ettim ki üçü de aslında aynı meseleye bakıyor: güven. Toplumun harcı olan o görünmez tutkalın nasıl aşındığına…

Ahbap meselesi: Suçu kime yıkacağız?

Konu Haluk Levent meselesi. Hani şu deprem zamanı “DEVLET YOKTU AHBAP VARDI” denilen Ahbap. Ülkenin neredeyse yarısını etkileyecek kadar büyük bir depremde neredeyse birkaç saat içinde her yere ulaşılmışken bunun üzerinde tepinenlerin mal bulmuş mağribi gibi kullandığı Ahbap.

Ülke ile ilgili hiçbir meselede ortada olmayan ama deprem olunca Ahbap için yan yana dizilip Haluk Levent’in arkasında sıralanan ünlülerimizi bir araya getirip sıcacık ofislerde telefonlarla bağış almalarını sağlayan Ahbap.

Peşinen söyleyeyim, DEVLET mi X mi denilen her durumda ben devletimi seçerim. Devlet zaman zaman ağır kanlı hareket eder gibi görünür ama hiç beklemediğin anda göğsüne oturunca ağırlığını hissedersin. Bizim devletimiz bazen izler, bekler, ama her zaman 18 yaşındadır.

Ben hayatımda Ahbap'a işte bu yüzden hiç bağış yapmadım, destek tweet’i atmadım. Bunu bir üstünlük olarak söylemiyorum, söyleyeceklerimin tarafsız okunması için belirtiyorum.

Ahbap toplumun ve devletin gözünün önünde kurulmuş, hep popüler olmuş bir yapıydı. Devletin her şeyin ilk gününden beri farkında olduğuna eminim. Ama sokaktaki vatandaşa kimse "sen niye Ahbap’a destek verdin" diye kızamaz. Ahbap mı AFAD mı tartışması da anlamsız bir kutuplaşmaydı, belki bağışları arttırdı ama günün sonunda en büyük zararı yine Ahbap'a verdi.

Haluk Levent'in 18 yaşımdan beri bilirim. İki yönü var. Birincisi, yıllardır toplumsal konulara duyarlı, iyiliksever bir insandı. İkincisi, parasal konularda önce kendine zarar verecek kadar defalarca çuvallamış........

© Türkiye