Mübarek ramazan ayına bir kez daha eriştik. Bir öncekinde hayatta olup bu ramazan ayına erişemeyenlere Rabbimden rahmet ve mağfiret diliyorum. Bir sonraki ramazan ayına da huzurla, ağız tadıyla, afiyetle erişebilmek dileğiyle.

Her ramazan ayında bu mübarek ayın da önüne geçen hadiseler var. Biri restoranlardaki iftar menü fiyatları.

Akşam yemeğinde dolapta bir şey yoksa bile bir menemen, bir yumurta kırmak, bir peynir domates bile bir akşam yemeği sayılabilir. Ama kapitalizmin de etkisiyle gözümüzde, zihin dünyamızda kurulan iftar sofraları tatlısıyla, hurmasıyla, böreğiyle, ana yemeği, ara yemeğiyle canlanıyor. Bir çorba, bir ana yemek, bir salatadan oluşan bir menü bile zayıf bir iftar sofrası oluyor zihinde. Bu açıdan bakıldığında misafir ağırlayan evlerin ya da iftar menüsü çıkaran restoranların göze hitap eden, bol çeşitli sofralar kurmaları anlaşılabilir bir durum.

Ancak ramazan aylarında imkânı olmayan aileler için de yokluk, yoksulluk çok daha fazla göze batıyor. Her gün pazara gittiğinizde fiyat değişimleri gözünüze çok çarpmaz. Ama yılda bir aldığınız bir şeyde bir yıllık enflasyon değişimi gözünüze değil tüm bedeninize çarpar. “Geçen yıl kişi başı şu kadara iftara gitmiştik, şimdi şu kadar katına çıkmış” kıyaslamasını yapmak daha kolaydır. O yüzden iftar menüsü üzerinden bir enflasyon değerlendirmesi yapılması, kurulan mükellef sofralara özenmesi, hatta sitem edilmesi de çok doğal.

Konuya iki açıdan bakmak mümkün.

Maddi gücü olmayan vatandaş haklı

Sosyal medyada, kaydırılan videolarda, televizyonlarda o mükellef sofraları gören aileler hâliyle dört kişilik bir aile için iftara 10 bin lira veremiyor. Adamın eşinin aklı, çocuklarının da gözü kalınca adamcağız da çaresiz kalıp isyanı basıyor.

Ben bir şirket sahibi olarak açık söyleyeyim o paraları ben de vermiyorum son 5-6 ramazan ayında. Yani mesele sadece geliri düşük aileler meselesi değil. Akıl, mantık meselesi.

Gariban vatandaş zaten istese de veremiyor, orta direk kendini çok zorlasa verecek, ama o kadar........

© Türkiye