Emeklilik hakkında toplumun çok büyük çoğunluğunda naif ve temelsiz görüşler ve bu görüşlere dayanan hayalci beklentiler var.

Her şeyden önce, emekliliğin klasik anlamda bir insan hakkı olmadığının altı bir kere daha çizilmeli. Herkes değil sadece emeklilik sistemine girenler ve yeterli emeklilik primi ödeyenler emekli olma hakkı talep edebilir. Yani emeklilik doğuştan gelen değil bir sözleşmeye taraf olmakla kazanılan bir “hak”. Bu sözleşmede çok uzun zamanlar söz konusu. Sözleşmeye taraf olan insanlar da birbirini tanımamakta. Aslında bu sözleşmede hiç yer almaması veya en fazla sadece bir aracı olması gereken devlet emeklilik sistemlerini bir anlamda devletleştirdiği için insanlardaki genel eğilim sanki emeklilik sözleşmesinin insanlarla-insanlar arasında değil insanlarla-devlet arasında yapıldığını kabul etme yönünde. Bu, çok şaşırtıcı değil ve üstelik aşağı yukarı bütün dünyada karşımıza çıkan bir durum...

İnsanlar çalışırken sosyal sigortalar kurumuna kayıtlarının yapılmasıyla ilgileniyor. Ancak, bu ilgi eksik ve yetersiz; mesela primlerinin ne kadar yüksekten ödendiğini pek merak etmiyorlar. Bilhassa özel sektörde çoğu insanın sigorta primleri asgari miktar üzerinden ödeniyor. Sonunda bu onların en düşük maaş ile emekliye sevk edilmesine yol açıyor. Ancak, insanlar düşük maaşın sorumluluğunu kendi........

© Türkiye