Evliyânın büyüklerinden Fudayl bin İyâd hazretleri, 187 (m. 803) yılında Mekke’de vefât etti.

Bu zâtın bir oğlu vardı.

Ne zaman Kur’ân-ı kerîmi dinlese, “âhiret korkusundan” bayılır, düşerdi!

Bir gün babasının yanına bir hâfız geldi.

"Şu oğluma güzel sesinle Kur’ân-ı kerîm oku. Ama Zilzâl ve Kâri'a sûrelerini okuma sakın!" buyurdu.

Hâfız merak etti ve “Niçin?” diye sordu.

"Çünkü azap âyetlerini dinlemeye tâkat getiremez ve güç yetiremez. Cehennem korkusundan bayılır, hattâ ölebilir!" buyurdu.

Hâfız durumu anladı...

Ve gidip Kur’ân-ı kerîm okumaya başladı çocuğa. Ama unutup “Kâri'a” sûresini de okudu...

Dördüncü âyetini okuyunca, çocuk "Allah!” deyip düştü...

Fakat mübârek zât üzülecek yerde gayriihtiyâri tebessüm etti. Kendisine;

"Bu zaman gülünecek vakit midir efendim?" dediler.

"Resûlullaha uydum" buyurdu.

"Resûlullah’ın da oğlu vefât etmişti... Efendimize yapılan, bana da yapıldı. Onu düşünerek sevinip güldüm" dedi.

Abdüllatif Uyan'ın önceki yazıları...

© Türkiye