Evliyânın büyüklerinden Fudayl bin İyâd hazretleri, harâmîlik yaptığı dönemde, bir gün kendi çocuğunu kucağına almış, seviyordu.

"Beni seviyor musun babacığım?" diye sordu.

"Peki, Allah'ı seviyor musun?"

"Tabii ki, seviyorum."

"Annemi seviyor musun?"

"Peki, bu sevgilerin hepsini bir tânecik kalbine nasıl sığdırıyorsun babacığım?" dedi.

Oğlunun bu sözünden, çok etkilendi.

Ve “hidâyet nurları” dolmaya başladı kalbine.

"Bu, bana bir îkaz-ı İlâhî, bunu ona Allah söyletti. Yoksa bu çocuk, bu sözleri edemezdi. Rabbim, bana acıyıp, bu çocukla beni îkaz ediyor" diye düşündü...

"Yâ İlâhî!.. Söz veriyorum, bundan sonra harâmîlik yapmayacağım, beni affet" diye yalvardı.

"Evlâdım! Sen ne güzel vâizsin ki, beni irşâd ettin... Senin nasîhatinle kalbim değişti, hidâyete kavuştum" dedi.

Abdüllatif Uyan'ın önceki yazıları...

© Türkiye