Evliyânın büyüklerinden Fudayl bin İyâd hazretleri, 187 (m. 803) yılında Mekke’de vefât etti.

Bir gün halîfe Hârun Reşid, bu büyük velîden nasîhat istedi.

O nasîhat ettikçe, ağlıyordu!

Çok ağlamaktan bayıldı!

"Ey Fudayl! Birine borcun var mı?" diye sordu.

"Rabbime kulluk borcum var" buyurdu.

"Onu kastetmemiştim. İnsanlardan birine borcun var mı?" deyince;

“Hayır, Hak teâlâ bana öyle çok nîmetler verdı ki, kullarına minnet etmiyorum" buyurdu.

Hârun Reşid ona “bin altın” uzatıp;

"Bunlar kendi malımdır ve helâldir, rahatça kullan" dedi.

"Al bunları önümden. Bunca öğüt dinledin, ama hiç faydası olmamış" buyurdu.

"Müslüman anne babanın yüzüne, şefkatle bir defâ bakan kişiye, kabûl olmuş bir hac sevâbı verilecektir" buyurdu.

"Bin kere baksa efendim?" dediler.

"Bin kere baksa, bin hac sevâbı verilir" buyurdu.

Abdüllatif Uyan'ın önceki yazıları...

© Türkiye