Ahlak, toplumların ortak yaşamını mümkün kılan normlar, değerler ve beklentiler bütünü olarak zaman içinde oluşur. Bu yönüyle ne yapılır, ne yapılmaz sınırlarını çizerek toplumsal düzeni sağlar. Bireyleri “biz” duygusunda buluşturarak “dayanışmayı güçlendirir. Adalet, sorumluluk ve empati gibi paylaşılan duygular üreterek ortak vicdanı inşa eder. Sürekliliği ve aktarılabilirliği sayesinde ise tarihsel bir kurum haline gelir. İşte bu nedenlerle ahlak için, toplumsal düzeni, dayanışmayı ve ortak vicdanı inşa eden tarihsel bir kurumdur deriz.

Bu özelliğiyle ahlak, evrensel insani değerlerin taşıyıcısıdır. Kadim Türk medeniyetinin omurgasını oluşturan kültürün ve törenin özünde de ahlak vardır. Bu öz aşındığında, ahlaki çözülme kaçınılmaz biçimde toplumsal savrulmaya dönüşür.

Bugün Türkiye’de karşı karşıya olduğumuz ahlaki tablo, ani bir çöküşün değil; yıllar içinde sessizce ilerleyen bir kültürel kopuşun sonucudur. Bu kopuş, bir sabah uyanıp fark ettiğimiz bir felaket değil; yavaş yavaş normalleşen, çoğu zaman da görmezden gelinen bir çözülmedir.

Sorun tek bir alana sıkışmış değildir. Eğitimden medyaya, dini değerlerdensözde batılılaşmaya, bağımlılıklardan şiddete, yolsuzluktan yalanla algı üretimine, kentleşmeden aile yapısına uzanan geniş bir zemine yayılmış durumdadır.

Kamu denetimine rağmen görmezden gelinen eğitim faaliyetleri ve dini söylemi araçsallaştıran yapılar, bu çözülmenin en kritik halkalarından biridir. FETÖ ve benzeri oluşumlar,eğitimi toplumsal algıyı manipüle etmek, dini ise genç kuşakların zihinsel ve ahlaki pusulasını bozmak için kullandılar.

Ne yazık ki, eğitim sistemimizher düzeyde FETÖ’nün kurumsallaştırdığı sınav merkezli yapının ötesine geçemedi. Okullar, milli ve manevi değerlerle donanmış ahlaklı ve sorumluluk sahibi erdemli bireyler yetiştirmek yerine, öğrencileri bitmeyen bir yarışın içine sürükledi. Başarı; karakterle, emekle ya da ailesine saygıyla,........

© Türkgün