Yıllardır anlatılan anonim bir siyasi hiciv vardır.Pedro köye gider, yaşlı bir köylüden 500 avroya bir eşek satın alır. Ertesi gün eşeği teslim almaya geldiğinde köylü mahcup şekilde:

“Üzgünüm Pedro, eşek öldü,” der.

Pedro parasını ister. Köylü parayı harcadığını söyleyince Pedro hiç telaşlanmaz:

“O hâlde ölü eşeği ver.”

“Ne yapacaksın ölü eşekle?”

“Çekilişe koyacağım.”

“Ölü eşeği kim alır?”

Pedro’nun cevabı nettir:

“Öldüğünü söylemeyeceğim!”

Aylar sonra köylü Pedro’ya rastlar:

“500 kişiye 20’şer avrodan bilet sattım. 10 bin avro topladım.”

“Kimse şikâyet etmedi mi?”

“Sadece kazanan! Onun da 20 avrosunu geri verdim.”

İşte size ekonomi, siyaset ve algı yönetimi üzerine koca kitaplara bedel bir hikâye!Çünkü mesele ölü eşek değildir.Mesele, ölü eşeğin hâlâ yaşıyormuş gibi pazarlanabilmesidir.

Son haftalarda ülkemizin gündemini meşgul eden fon tartışmalarını izlerken aklıma Pedro geldi.SPK’nın 23 Eylül açıklamasına göre 7 portföy yönetim şirketine ait 131 fonun tasfiyesine karar verildi. Merkezi Kayıt Kuruluşu verilerine göre bu fonlardaki tekil yatırımcı sayısı 455 bin 758 kişi.Az buz değil!

Elbette hukuki sorumlulukları soruşturmalar ve yargı belirleyecek. Kimseyi peşinen suçlu ilan edemeyiz.Ancak asıl konuşmamız gereken başka bir mesele var:

Türkiye üretmeden zengin olma hayaline mi kapılıyor?

TARLADA BİR YIL, EKRANDA BİR TIK!

Çiftçi toprağı sürüyor.Mazot alıyor, gübre atıyor, tohum ekiyor. Donu, kuraklığı, hastalığı, yağmuru düşünüyor. Aylarca bekliyor. Hasat ediyor, pazara götürüyor ve sonunda maliyetini çıkarıp çıkaramayacağını hesaplıyor.Sanayici fabrika kuruyor. Makine alıyor. Enerji faturası ödüyor, işçi çalıştırıyor, ihracat pazarı arıyor.Esnaf sabah kepenk açıyor.İşçi sekiz-on saat çalışıyor.Mühendis proje üretiyor.

Sonra bütün bunların karşısına başka bir dünya çıkıyor:Bir telefon........

© Türkgün