Acıdan, korkudan ve “negatif” diye nitelendirdiğimiz duygulardan kaçarız. Güzel olanlara sahip çıkar, bizi zorlayanları ise öteler, üzerini örteriz. Oysa acı, hayatımızın kapısına biz istemedik diye gelmekten vazgeçmez. İçimizde bir yerde kıpırdar, sıkıştırır, rahatsız eder; biz de onu susturmak için yok saymaya çabalarız.

Daha çocukken öğreniriz acıdan kaçmayı. Anne babamızın bizi korumak için yaptığı uyarılar, elimizi sobaya değdirdiğimiz o ilk an, zihnimize şu mesajı kazır: “Acıdan uzak dur.” Böylece büyürüz. Ve büyüdükçe, acı yaşamımızın görünmez baş köşesine yerleşir. Kayıplardan, yoksun kalmaktan, terk edilmekten, sevdiğimizi kaybetmekten, sahip olduklarımızı yitirmekten korkarız. Bu korku bizi hep tetikte tutar; nefesimiz yarım, adımlarımız temkinli olur.

Oysa acıdan kaçmak, acının kendisinden daha yıpratıcıdır.
Yoga pratiği bu gerçeği sade ve berrak bir dille öğretir. Bir pozda harekete başladığında zihin hemen direnç uygular. Bedenin zorlandığında, zihnin seni........

© Toplumsal