Eskiler için kış, yalnızca havanın soğuması değildi. O, zamanın ağırlaştığı, hayatın daraldığı, insanın hem dışarıda hem içeride sınandığı bir dönemdi. Bu yüzden kışı tek kelimeyle anlatmaz, onu bölümlere ayırırlardı. Çünkü bilirlerdi ki her soğuk aynı değildir; her karanlık aynı derinlikte yaşanmaz.

Halk takvimine göre kışın en sert günleri Erbaîn ile başlardı. 22 Aralık’ta girilen ve 30 Ocak’ta sona eren bu kırk gün, Anadolu’da Zemheri, Kürtçede Çile ya da Çileya Mezin olarak anılırdı. Toprağın sustuğu, hayvanın içeri çekildiği, insanın ise kabuğuna kapandığı günlerdi bunlar. Soğuk sadece sokaklarda değil, evlerin içinde, yüzlerde, kelimelerde dolaşırdı.

Bugün dönüp baktığımızda, yalnızca mevsim olarak değil, gündem olarak da uzun bir Erbaîn........

© Tigris Haber