The street is almost absurdly small. A few steps lead from the Syriac monastery toward Rehov Chabad. Yet those few steps contain a geography that cannot be measured in metres. This is the pitzele-ort of the poem: a tiny place into which histories, peoples, prayers and languages have somehow been squeezed without becoming one and the same. Here is my Yiddish poem on this special place.

שקלא־וטריא, מיר שמועסן און פֿאַרהאַנדלען

מזרח פֿון װאַנען? מערב פֿון װאַנעט? אַ שמאַל אַספֿאַלט־גאַסל ליגט אין ירושלים, קלענער פֿון אַ לאָך אין אַ טיכל, אַ טשיפּל ־ און כּל, כּלל, כּולאַ קװעטשט זיך אַרײַן אינעם פּיצעלע־אָרט.

Shakla ve-Tarya – We Talk and Negotiate

East from where? West from whence? A narrow asphalt lane lies in Jerusalem, smaller than a hole in a kerchief, a little chip — and kol, klal, kula squeezes itself into that tiny place.

רחוב המנזר הסוריאני שטײט געשריבן אױף אַ שילדל, ܫܘܩܐ ܕܕܝܪܐ ܕܣܘܪܝܝܐ ־ שוקאָ דדיראָ סוריאַיאָ זאָגט די גאַס מיט אַ נאָענט־אַנדערן מױל, פֿון מאַרקוסן־קלױסטער ביז רחוב חב״ד גײען קױם עטלעכע טריט, נאָר אונטער יעדן שפּור שלאָפֿן יאָרהונדערטער ־ און זײ װאָרטן.

Rehov HaMinzar HaSuryani stands written on a sign, ܫܘܩܐ ܕܕܝܪܐ ܕܣܘܪܝܝܐ – Shuqo d-Dayro Suryoyo, says the street with a closely different mouth; from St Mark’s Monastery to Rehov Chabad there are scarcely a few steps, yet beneath every footprint centuries lie asleep – and they wait.

אינעם קלױסטער זינגט מען אַלטע צלותות פֿון משיחי־קריסטן, לשון ארם, מאור־כשׂדים, חרן און ישורון לױפֿן אױף די ליפּן, לשון פֿון תרגומים, מדרשים און פֿריערע שבֿטים הערט זיך אַריבער אַלע שלאַכטן און חורבנות ־ לעבעדיק, בעותנדיק, פֿרעגט ער, ענטפֿערט הײַנט אין ״ציון וירושלם״.

Inside the monastery they sing ancient tslotho of Messiah-Christians, the tongue of Aram, Ur of the Chaldees, Haran and Jeshurun runs upon the lips, a language of Targums, Midrashim and earlier tribes sounds across all the battles and destructions – alive, beseeching, questioning, it asks and answers today in “Zion and Jerusalem.”

דער סוריאנישער מוכתר, אַ שנײַדער, האָט געהאַט זײַן קרמל דאָרט בדיוק בײַ דער גרענעץ צװישן די צװײ קרובֿע סבֿיבֿות, האָט געשפּילט מיט פֿעדעם, נאָדלען, שטאָפֿן, טײ אַלערלײַ מינים קיכלעך אױפֿן טיש ־ צוקערקעס אין דער קעשענע.

The Syriac mukhtar, a tailor, had his little realm there, right on the boundary between the two neighbouring quarters; he played with threads, needles, fabrics, tea and all kinds of little cakes on the table — sweets in his pocket.

די אָטאָמאַנעס, די בריטן שױן אַװעק, אַכט־און־פֿערציק און זיבן־און־זעכציק דורכגעגאַנגען, די לאַבֿקע איז געבליבן אַ װײַט־קלײַנער קנופּ אין אַ צעריסענער שטאָט.

The Ottomans, the British, already gone, Forty-Eight and Sixty-Seven passed through; the little shop remained an ever-smaller knot in a torn city.

Jerusalem does not become meaningful because differences disappear. They remain.........

© The Times of Israel (Blogs)