Η βία δεν εμφανίζεται πάντοτε ως προϊόν ιδεολογίας ή οργανωμένης πολιτικής επιλογής. Εμφανίζεται και ως έκφραση μιας συσσωρευμένης απογοήτευσης, μιας κοινωνικής κόπωσης που μετατρέπεται σε θυμό.

Υπάρχει κάτι πολύ ηχηρό στις εικόνες που έρχονται από τη Γαλλία, αλλά και από άλλες χώρες, όπου η κοινωνική διαμαρτυρία αποκτά ολοένα και πιο συγκρουσιακά χαρακτηριστικά.

Είναι η διαπίστωση ότι ένα πολύ μεγάλο μέρος της κοινωνίας, έχει πάψει να πιστεύει πως υπάρχει άλλος τρόπος για να ακουστεί, για να γίνει ορατό και να επικοινωνήσει την απόγνωση ή την έλλειψη ορίζοντα στο βάθος του ορατού του μέλλοντος.

Το ερώτημα η απάντηση του οποίου μπορεί να οδηγήσει εν μέρει σε μια «ανάγνωση» του φαινομένου που ταράζει τους διεθνείς και εγχώριους κήνσορες, είναι το προφανές: «υπάρχει σήμερα προσδοκία ότι η μαζική παρουσία, η συλλογική φωνή, η ειρηνική διαδήλωση και η κοινωνική αντίδραση μπορούν να επηρεάσουν τις αποφάσεις; Πιστεύει σήμερα ένας πολίτης, σε όποιο μέρος του κόσμου, ότι μπορεί να αλλάξει την ατζέντα ή έστω να ανταλλάξει δυο κουβέντες με την εξουσία που ο ίδιος κάποτε επέλεξε να τον εκπροσωπήσει;»

Στην καθομιλουμένη, «μας βλέπει, μας ακούει κανείς,........

© The Best News