Bunca uğraşın son bulacağını, bu sonda, uğraşların gereksiz ve basit kalacağını düşündükçe insan, daha fazla sorguluyor, sorgulamamayı.

Düşüncelerin, fikirlerin, hayallerin, son bulacak iken neden bu çaba? Sorgulamasam kafam rahat olur, diye deliye özenmek, çarelerin sonunun sonsuzluğu değil mi?

Yine de sen, son güçle yaşarım, mutlu olurum, kandırmasına kapılıyorsun. Yaşanılır kılıyorsun umutsuzlukları. Diri tutuyorsun karman karışıklığın içinde, kendini…

Sen ve senin yanında olduğunu sandığın kişiler, önünde ölüm, arkanda dünyanın hevesleri, iç sesin zaman zaman zorlu yolda, başında dönen aklarla kırgınlıkların, kalbinde bir akbaba, ‘de ged Bayburt’ diyorsun…

Kırgınlıklarım kalbimde, derin ama küçük yara........

© tarihistan.org