Οι ισραηλινές εκλογές της 27ης Οκτωβρίου θεωρούνται από πολλούς αναλυτές οι πιο κρίσιμες από το 1948. Ομως, αν και οι εκτιμήσεις δείχνουν πολιτικό αδιέξοδο, το Ισραήλ έχει μακρά εμπειρία διχασμού, κυβερνητικής αστάθειας και κατάρρευσης του εθνικού του αφηγήματος. Γενικά, πρόκειται για χώρα, κουλτούρα και οντότητα με ιδιαίτερο ταλέντο να χάνει το δίκιο της: αυτό το ταλέντο επιδεικνύει τα τελευταία τρία χρόνια, αμελώντας την ήπια ισχύ της -εκτός αν, κατά τη γνώμη των Ισραηλινών που χαράσσουν πολιτική, η σειρά Fauda στο Netflix επαρκεί για την επικύρωση του ισραηλινού αφηγήματος.

Oι επερχόμενες εκλογές είναι πράγματι κρίσιμες εξαιτίας του κομματικού κατακερματισμού (που δεν είναι απαραιτήτως ιδεολογικός), εξαιτίας των αγεφύρωτων διαιρέσεων μεταξύ εκκοσμικευμένων και Χαρεντίμ, καθώς και εξαιτίας των τριβών μεταξύ Εβραίων και Αράβων πολιτών στο εσωτερικό της χώρας. Οι εκλογές του 1977 δεν ήταν λιγότερο κρίσιμες: το Εργατικό Κόμμα έχασε την εξουσία, ανέλαβε τη διακυβέρνηση η δεξιά παράταξη (Λικούντ) με τον Μενάχεμ Μπεγκίν και άνοιξε ο δρόμος για τη Συμφωνία του Καμπ Ντέιβιντ (1979) με την Αίγυπτο -την πρώτη ειρηνευτική συμφωνία με αραβικό κράτος.

Ταυτοχρόνως, απέκτησαν εκπροσώπηση οι Σεφαρδίτες και οι Μιζραχίτες Εβραίοι έναντι της ελίτ των Ασκενάζι. Κρίσιμες ήταν και οι εκλογές του 1992 που διεξήχθησαν στη σκιά της Πρώτης Ιντιφάντα η οποία κέρδιζε hearts and minds παντού στον κόσμο. Τότε, η νίκη του Γιτζχάκ Ράμπιν, που ηγήθηκε των Εργατικών με πρόγραμμα ειρήνευσης και εδαφικών υποχωρήσεων έναντι της σκληρής γραμμής του Γιτζχάκ Σαμίρ από το Λικούντ, οδήγησε στις Συμφωνίες του Οσλο (1993) με τον Γιάσερ Αραφάτ και........

© Ta Nea