Οι ογκώδεις διαδηλώσεις, αλλά και τα βίαια επεισόδια και οι καταστροφές, κυρίως σε Γαλλία, Ιταλία και Αλβανία, έχουν προκαλέσει μεγάλη ανησυχία σε πολλές χώρες και είναι λογικό το ζήτημα αυτό να κυριαρχεί στον δημόσιο διάλογο. Οι τρεις αυτές χώρες, αλλά και άλλες, όπως το Βέλγιο, η Πορτογαλία και η Ισπανία, έχουν περισσότερες διαφορές, παρά ομοιότητες.

Το ίδιο συμβαίνει και σε επίπεδο κοινωνικής οργάνωσης. Ωστόσο, υπάρχει μια παράμετρος που είναι κοινή και αφορά μια διττή απογοήτευση και σε έναν βαθμό αίσθηση αποκοπής από τον οργανωμένη πολιτεία: α) διάφορες κοινωνικές ομάδες, όπως οι αγρότες, που έχουμε συνηθίσει να αποκαλούμε «χαμένους της παγκοσμιοποίησης» και β) οι νέοι, κυρίως οι μετανάστες δεύτερης και τρίτης γενιάς. Γι’ αυτό και είναι δύσκολο να μπορέσει κάποιος να βρει συστηματικά κοινές διαδρομές, ακόμη και αιτήματα στις μεγάλες διαδηλώσεις. Μπορούμε βέβαια να μιλήσουμε για ένα γενικό αίσθημα αποκοπής και για αμφιβολία για το μέλλον.

Οπως όμως συμβαίνει πάντα όταν υπάρχουν διαδηλώσεις, κάτι που το ξέρουμε πολύ καλά στην Ελλάδα,........

© Ta Nea