Το 1794, στη Γαλλία, η Επανάσταση ακόμα κινδύνευε. Η μοναρχία είχε ανατραπεί, όμως ο γαλλικός στρατός συνέχιζε να πολεμά εναντίον του συνασπισμού των ευρωπαϊκών μοναρχιών, και στο εσωτερικό συνεχίζονταν αντιεπαναστατικές εξεγέρσεις.

Τον Σεπτέμβριο του 1793, για να εντοπιστούν και να εξουδετερωθούν οι εχθροί της ελευθερίας, είχε ψηφιστεί ο «Νόμος των Υπόπτων» που επέτρεπε την άμεση σύλληψη και φυλάκιση οποιουδήποτε θεωρούνταν αντίθετος προς την Επανάσταση, και οι μαζικές διώξεις και εκτελέσεις σκορπούσαν τον απόλυτο τρόμο.

Η Εθνική Συνέλευση είχε μεταβιβάσει μέρος των εκτελεστικών αρμοδιοτήτων στην «Επιτροπή Δημόσιας Σωτηρίας», της οποίας ηγείτο άντρας που πριν από την Επανάσταση ήταν ένας σεμνός και αφανής επαρχιακός δικηγόρος· λεγόταν Μαξιμιλιανός Ροβεσπιέρος και στις 5 Φεβρουαρίου 1794 («17 pluviôse, an II» κατά το επαναστατικό ημερολόγιο) εκφώνησε ενώπιον της Εθνικής Συνέλευσης την ομιλία του «Περί των αρχών της πολιτικής ηθικής», που έμελλε να γίνει ένα από τα πιο διάσημα κείμενα της Επανάστασης: «Αν σε καιρό ειρήνης η κινητήρια δύναμη της λαϊκής εξουσίας είναι η αρετή, σε καιρούς επαναστατικούς η λαϊκή εξουσία στηρίζεται και στην αρετή και στην........

© Ta Nea