Είναι εντυπωσιακό πόσο εύκολα γλιστρά η συζήτηση πίσω στο 2015, με την παραμικρή αφορμή. Πολύ περισσότερο όταν την αφορμή τη δίνει ο ίδιος ο πρωταγωνιστής εκείνων των ημερών.

Ο Αλέξης Τσίπρας εγκαινίασε τη δική του εκδοχή του ταξιδιού επιστροφής από την Ελβα στο Παρίσι, μ’ ένα βιβλίο που έφερε, «με φόρα», το 2015 ξανά στο προσκήνιο. Και συνέχισε να ρίχνει ξύλα στη φωτιά, με τελευταίο μια τραβηγμένη απ’ τα μαλλιά επίθεση εναντίον των δημιουργών ενός ντοκιμαντέρ (που αφηγείται την ίδια ιστορία, από άλλη οπτική γωνία), πριν καν αυτό προβληθεί.

Οι αφορμές δεν έχουν μεγάλη σημασία. Σημασία έχει αυτό που αποκαλύπτει αυτή η αέναη αναψηλάφηση της ιστορίας. Πως, παρά τα χρόνια που πέρασαν, το πάθος που εκλύει η επιστροφή σ’ εκείνες τις φοβερές ημέρες δεν έχει εντελώς ξεθυμάνει. Κάποιοι λογαριασμοί έχουν μείνει ανοιχτοί. Τα τραύματα δεν έχουν όλα επουλωθεί.

Με αυτό το δεδομένο, λοιπόν, το ερώτημα είναι ποιον στόχο υπηρετεί, κάθε φορά, η επιστροφή στο 2015. Την ανασύσταση του παλιού «ή εμείς ή αυτοί» ή την υπέρβασή του; Την αφύπνιση του αντι-ΣΥΡΙΖΑ αισθήματος, από τη μία πλευρά, την αναβίωση του πληγωμένου, αντι-μνημονιακού πατριωτισμού του Οχι, από την άλλη;

Την προετοιμασία της εκλογικής σκηνής για να υποδεχθεί, ξαναζεσταμένη, μια μονομαχία Μητσοτάκη – Τσίπρα, που θα συμπιέσει τους υπόλοιπους και θα καθηλώσει τη συζήτηση στη χθεσινή ατζέντα; Ή, αντίθετα, την υπέρβαση του ρήγματος, τον μεταβολισμό της τραυματικής........

© Ta Nea