Το 2008 η κρίση δεν ήρθε από εκεί που κοίταζαν όλοι. Ηρθε από στεγαστικά δάνεια χαμηλής ποιότητας στις ΗΠΑ, πακεταρισμένα σε σύνθετα χρηματοοικονομικά προϊόντα, που συχνά έφεραν υψηλές πιστοληπτικές αξιολογήσεις και υποτίθεται ότι διέσπειραν τον κίνδυνο. Στην πραγματικότητα τον έκρυβαν.

Στην Ελλάδα, η ίδια ψευδαίσθηση ασφάλειας πήρε άλλη μορφή. Η διεθνής κρίση δεν δημιούργησε τη δημοσιονομική μας αδυναμία. Την αποκάλυψε. Στη χώρα μας η κρίση ξεκίνησε από τα δημόσια οικονομικά και από εκεί πέρασε στις τράπεζες και σε όλη την οικονομία. Γι’ αυτό και η σημερινή δημοσιονομική σοβαρότητα και πειθαρχία δεν συνιστούν λογιστική λεπτομέρεια, αλλά την πρώτη γραμμή άμυνας της χώρας.

Από τότε έχουν γίνει άλματα προόδου. Τα κεφάλαια των τραπεζών είναι ισχυρότερα. Τα κόκκινα δάνεια, που κάποτε έφταναν σχεδόν το μισό χαρτοφυλάκιο, είναι πλέον χαμηλό μονοψήφιο ποσοστό. Η ρευστότητα είναι άφθονη και η ευρωπαϊκή εποπτεία, αυστηρότερη από ποτέ, υποβάλλει συστηματικά τις τράπεζες σε απαιτητικές δοκιμασίες αντοχής και επιτόπιους ελέγχους. Και, κυρίως, η χώρα μπαίνει στη σημερινή........

© Ta Nea