Είναι κι αυτό το «έμπα» του Ιουλίου που δεν σε αφήνει ν’ αγιάσεις. Είναι και τα σόσιαλ μίντια που ξεπετάνε μπροστά στα μάτια σου στιγμιότυπα από χρόνους, περασμένους, και ταράζεσαι. Βέβαια, κάποια πράγματα τα θυμάσαι χωρίς να χρειάζεται να σου τα θυμίσει κάποιος· είναι σαν κιβωτοί συλλογικών αναμνήσεων. Δεν πρόκειται για αυτό καθαυτό το γεγονός, αλλά για το αποτύπωμά του και τον τρόπο που μας συνδέει. Για παράδειγμα, τις δυο-τρεις τελευταίες μέρες, η ανάμνηση του δημοψηφίσματος του 2015 ήταν η αφορμή, ώστε να ξεκινήσουν κουβέντες – όχι βέβαια για να ειπωθούν αυτά που πλέον έχουν καταχωρηθεί στις σελίδες της Ιστορίας, αλλά για να εντοπίσουμε ξανά την προσωπική μας «κουκίδα» μέσα στα γεγονότα εκείνων των ημερών.

Δύο κόσμοι χωριστά σε μια χώρα που ακροβατούσε σε τεντωμένο σχοινί. Δύο διαφορετικές ερμηνείες της έννοιας της αξιοπρέπειας. Για τη μία το «δανεικά κι αγύριστα» ήταν καθ’ όλα νόμιμη – μην πω ιερή – διεκδίκηση, για την άλλη κουτσαβακισμός. Ακόμη αναρωτιέμαι τι γιόρταζαν τα πλήθη που πανηγύριζαν ξέφρενα και χόρευαν καλαματιανά στο........

© Ta Nea