Το τραγούδι του σημερινού τίτλου, σε μουσική Νίκι Γιάκοβλεφ και στίχους Πυθαγόρα, που ηχογράφησε πριν από 65 χρόνια η Μαίρη Λω και το έμαθαν οι νεότεροι πρόπερσι από μια διαφήμιση, το ζω τις τελευταίες μέρες σε όλο το καθησυχαστικό του μεγαλείο. Διότι, όσο και να ‘ναι, εκτός από βαρετό, είναι και καθησυχαστικό να αισθάνεσαι «στο ίδιο έργο θεατής», να βλέπεις το αναμενόμενο, το επαναλαμβανόμενο, να πλασάρεται ως καινούργιο και ευρηματικό. Ωστόσο, παρ’ όλα αυτά, εγώ βαριέμαι, βαριέμαι, βαριέμαι…

Βαριέμαι τις ιντερνετικές «έρευνες» και «αποφάνσεις», το μακρύ και το κοντό του καθενός δηλαδή. Παραδείγματος χάριν, για τους λαγοκέφαλους που όντως είναι επικίνδυνοι, αλλά δεν μπορεί παρά να υπάρχουν εδώ και κάποιες χιλιάδες χρόνια. Απλώς φέτος τους «ανακαλύψαμε». Και ξεκίνησε ένα τουρνουά απόψεων – από ανθρώπους που έχουν δει ωμό ψάρι μόνο στη βιτρίνα της ψαροταβέρνας – για την εξόντωσή τους.

Το ότι υπάρχουν στις θάλασσες «φυσικοί εξολοθρευτές» τους δεν περνάει από κανενός το μυαλό. Το ότι έγινε πιο αισθητή η παρουσία τους οφείλεται στην επέμβαση του........

© Ta Nea