Σε καμία άλλη δυτική δημοκρατία η πτώση από την εξουσία δεν είναι τόσο ολοκληρωτική όσο στη Βρετανία. Για παράδειγμα, ο αμερικανός πρόεδρος αποσύρεται σε μια βιβλιοθήκη που φέρει το όνομά του και σε μια καλοπληρωμένη ζωή διαλέξεων. Ο βρετανός πρωθυπουργός, αντιθέτως, την επομένη της ήττας του είναι ένας απλός βουλευτής, ένας ιδιώτης που οφείλει να ανακαλύψει εκ νέου πώς κλείνει κανείς ραντεβού χωρίς γραμματέα. Η σκληρότητα αυτής της πτώσης έχει διαμορφώσει μια παράδοση συγκεκριμένης συμπεριφοράς.

Στα μέσα της δεκαετίας του 1950, ο Τσώρτσιλ αναχώρησε για την Κυανή Ακτή και το κότερο του Ωνάση. Ο διάδοχός του, Μακμίλαν, θάφτηκε για μια ολόκληρη δεκαετία στα εξάτομα απομνημονεύματά του, ένα έργο που συνιστάται ανεπιφύλακτα σε όσους υποφέρουν από αϋπνία. Η Σιδηρά Κυρία εξακολούθησε βεβαίως να μιλάει για την πολιτική με την αμείωτη ορμή που τη χαρακτήριζε, μόνο που πλέον μιλούσε σε δείπνα και σε φιλόξενα εξοχικά της αγγλικής και της σκωτικής επαρχίας, εκεί όπου η γνώμη ενός παλαίμαχου ηγέτη ευχαριστεί τους συνδαιτυμόνες χωρίς να ενοχλεί κανέναν – οι ελάχιστες εξαιρέσεις απλά επιβεβαιώνουν τον κανόνα.

Ο σερ Τόνι Μπλερ, πάλαι ποτέ αρχηγέτης των Εργατικών, αρνήθηκε να υπακούσει σε αυτή τη σύμβαση. Αντίθετα, κατόρθωσε να παρατείνει τη θητεία του με άλλα μέσα, ιδρύοντας έναν θηριώδη πολυεθνικό οργανισμό, το Tony Blair Institute, που σήμερα απασχολεί περισσότερους από χίλιους υπαλλήλους, διαχειρίζεται ετησίως άνω των εκατόν εξήντα εκατομμυρίων........

© Ta Nea