Ηδη οι προεικονίσεις και τα πρελούδια των δύο νέων κομμάτων, της Μαρίας Καρυστιανού και από απόψε του Αλέξη Τσίπρα, δεσμεύονται για κάτι διαφορετικό. Και ως προς τις εκφωνήσεις και ως προς τη λειτουργία και τη δομή τους. Το πρώτο εγχείρημα με τον τίτλο Ελπίδα για τη Δημοκρατία επιχείρησε σε πρώτη φάση να καταδείξει πως είναι το αποτέλεσμα της αυτενέργειας ενός μέρους της κοινωνίας των πολιτών, ότι δεν έχει καμία σχέση με το παλιό πολιτικό σύστημα και επιμένει στην ηθική διάκριση των ελίτ και των πολλών αδικημένων. Το άρωμα του πρώτου αντιμνημονίου μαζί με ολίγον από εθνικό φολκλόρ ήταν παρόντα, παρότι αυτό που λέγεται διακήρυξη δεν χωράει ή δεν άφηνε να χωρέσουν ακρότητες προς το παρόν. Ούτε σκληρές γραμμές πάνω στα κοινωνικά και εθνικά ζητήματα. Προφανώς ήταν και μια στρατηγική αρκετά έξυπνη σε πρώτη φάση που χωράει τους πάντες και δεν αποκλείει κανέναν προσπαθώντας να υπερβεί τη διάκριση Αριστεράς και Δεξιάς. Αυτά για το κόμμα Καρυστιανού που ας μην ξεχνάμε ότι βρήκε χώρο από μια προβληματική και........

© Ta Nea