«Είµαι εδώ επειδή µε ξέρασε η Ιστορία. Είµαι εδώ επειδή οι Λευκοί ήταν στη χώρα µου, κι ακόµα είναι. Τι είµαι; Μια ιθαγενής της δηµοκρατίας. Πρώτα απ’ όλα είµαι θύµα. Την ανθρωπιά την έχω χάσει. Το 1492 και ξανά το 1830. Και παλεύω µια ζωή να την ανακτήσω». Με αυτόν τον τρόπο ορίζει τη θέση της η Χουριά Μπουτελτζά κάπου στην αρχή του βιβλίου της «Οι  Λευκοί, οι Εβραίοι κι εµείς. Μια πολιτική της επαναστατικής αγάπης», που µόλις κυκλοφόρησε, σε δεύτερη και επαυξηµένη έκδοση, από τις εκδόσεις Opportuna, σε µετάφραση και εισαγωγή της Μυρτώς Ράις. Παιδί Αλγερινών που βρέθηκαν στη Γαλλία, η Μπουτελτζά είναι χρόνια τώρα στο επίκεντρο πολλών συζητήσεων.

Στα µάτια της Δεξιάς, της «Μακρονίας» και αρκετών Σοσιαλιστών, είναι το πρόσωπο του «ισλαµοαριστερισµού». Στα µάτια της ριζοσπαστικής Αριστεράς και του κόσµου των κινηµάτων είναι µία από τις πιο σηµαντικές αποαποικιακές φωνές, παρά τις επικρίσεις της σε ορισµένες εκδοχές «λευκού» αντιρατσισµού, ιδίως από τη στιγµή που όχι µόνο έχει προτείνει µια κριτική υποστήριξη της «Ανυπότακτης Γαλλίας», αλλά και προβάλλει τη συµπόρευση ανάµεσα στους «βάρβαρους», δηλαδή τα φτωχά στρώµατα µεταναστευτικής καταγωγής, και τους «άξεστους», δηλαδή τη λευκή εργατική τάξη που στρέφεται προς την Ακροδεξιά, γύρω από κοινούς στόχους όπως η ρήξη µε την Ευρωπαϊκή Ενωση.

Το συγκεκριμένο βιβλίο ήταν το πρώτο που κυκλοφόρησε η Μπουτελτζά το 2016, ύστερα από χρόνια στράτευσης στο Κόμμα των Ιθαγενών της Δημοκρατίας, μια πρωτοβουλία ανθρώπων με καταγωγή από τις αποικίες, που συνειδητά υιοθέτησαν την ταυτότητα «ιθαγενείς» (που προέρχεται από αποικιακό νομικό πλαίσιο) για........

© Ta Nea