Οταν κάποιος επιρρεπής νοσταλγεί τα «ωραία χρόνια», δεν γυρνάει σε κάποια κομματική νίκη, στην υπογραφή μιας ιστορικής συμφωνίας, σε μια εμβληματική μεταρρύθμιση ή στην ένταξή μας στο ευρώ. Επιστρέφει σχεδόν πάντα στο πιο αστραφτερό, το πιο αισιόδοξο ελληνικό καλοκαίρι του 21ου αιώνα: στη χρονιά που δεν προλαβαίναμε να πανηγυρίζουμε συμβολικές νίκες.

Από το «Πειρατικό» στην Πορτογαλία φτάσαμε συγκινημένοι στην τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων στην Αθήνα και με κεκτημένη ταχύτητα, λίγους μήνες μετά, βγήκαμε στους δρόμους για το «Number One» στη Γιουροβίζιον. Εχουν περάσει από τότε πάνω από είκοσι χρόνια – και αυτή η πεποίθηση πως τίποτα κακό δεν μπορεί να μας συμβεί, πως έχουμε μπει για τα καλά στο κλαμπ των ισχυρών και κανείς δεν μας κουνάει, έχει προ πολλού εξαφανιστεί. Η ανάμνηση της αίσθησης, όμως, παραμένει, και βοηθάει στη σύγκριση: όταν βγήκαμε από τα Μνημόνια, κανείς δεν ζητωκραύγασε. Οταν........

© Ta Nea