Güneydoğu bölgesinde yaşayanlar acıya olan dayanıklılıkları ile övünürler. En zehir zemberek acıyı kendilerinin yediğini söylerler.
Kebabın, yemeklerin acı olmayanına burun kıvırırlar. Gerçek çiğ köftenin, insanı terletecek kadar acı olması gerektiğinde ısrar ederler.
Ben de acı sevenlerdenim. Dayanıklıyımdır.
Acı yerken saçlarımın dibi, alnımın tamamı, burnumun üstü boncuk boncuk terler.
Güneydoğu'ya yaptığım geziler sırasında, benden daha da acı yiyebilen pek çok "kahraman" görünce onları kıskanırım.
Bizde acıyı daha çok erkek kısmı yer. Kadınlar nedense acıya dayanıksızdır.
Hatta bir ara Samandağı'nın acı yeşil biberinin, şişmanları zayıflattığı iddiaları bile kadınlara acı sevgisini aşılamaya yetmedi.
Mutfaklarımızdan eksik etmediğimiz Arnavut biberine, Urfa'nın isotuna, Maraş biberine bakınca milletimizin acıyı sevdiğini düşünürüz.
Hatta yurt dışından bir konuğumuz geldiğinde yemeği yapanı uyarıp yabancıların acıyı sevmediğini, acıyı fazla kaçırmamasını söyleriz.
Meğerse yanılıyormuşuz. Hatta bizim yediğimiz acı baldan tatlıymış.
Bunu Amerika gezimde, bir "acı biber yarışması"nı izlerken anladım.
Yarışmacılar, az acıdan en acıya doğru sıralanmış biberleri yiyorlardı. Pes eden eleniyordu. Yarışma alanı, biber gazı sıkılmış Taksim Meydanı'nı andırıyordu. Ortaya konan biberlerden sızan gaz gözlerimi yaşartıyor, yarışmayı izlemekte zorlanıyordum.
Yarışmacıların suratları kıpkırmızı, vücutları terden sırılsıklamdı. Bazıları kusarak yarışmadan çekiliyorlardı.
Merakımdan, orta acılıktaki bir bibere sadece dilimi değdirdim, ağzımı kaplayan acı karşısında öleceğimi sandım.
Sonra acının peşinde koşturmaya başladım.
Meğerse acı, MÖ 6000 yılından beri kullanılıyormuş. Meksika yerlileri olan Aztekler'in acıyı bazı hastalıkların tedavisinde ve savaşta düşmanı püskürtmek için kullandıkları biliniyormuş.
Yani bugün polisin sıktığı biber gazının geçmişi Azteklere kadar dayanıyormuş. Acı biber tohumlarını Amerika'dan Avrupa'ya götüren........

© T24