Kimi insanlar kayıp bir yıldız gibidirler. Bir zaman parlamışlar, göz kamaştırmışlar ama sonra sönmüşlerdir. Ne zaman bir ışık huzmesi olup çevrelerini aydınlattılar ne zaman sönüp ürkütücü karanlıkta kayboldular, bunu genellikle kendileri anlayamaz; ancak onun ışığını görmüş olanlar güzel anıların solgun aydınlığında fark edebilirler...

O da kayıp bir yıldızdı... Hasta olduğunu öğrenip ziyaretine gittiğimde yaşamının son yılında olduğunu bilemezdim. Eski bir gazeteciydi. Yorgundu. Kendini emekliye ayırmıştı. 1970'lerde bir kent gazetesi, çok şey demekti. O dönemlerin yerel gazetecileri etkili ve ciddi insanlardı, bir köşeyazısı ile ortalığı toz dumana katabilir, bir manşetle kenti altüst edebilirlerdi. O da kulağının arkasında yedeği, elinde tüten sigarası, mürekkepten kararmış parmakları ve pos bıyıklarıyla daktilosunun başına oturur, çata çat yazardı. Parmakları tuşlara vurdukça gözlerinden ışık saçardı. Son cümlesine demli bir çay ekler; sonra kalkıp hurufat kasasının başına geçer, kumpasa harfleri dizer, sayfayı bağlar ve sallama baskı makinesinin başındaki çırağa seslenirdi: "Hadi yavrum, gecikmeyelim!"

Ben bir kıyıda hasır tabureye oturarak onu izlerdim. Gazete, boya sökücü olarak kullanılan benzin ve mürekkep kokuları içinde doğarken o kasabanın meyhanelerinin birinde ya da kahvehanede alırdı soluğu. Cebindeki katlı dergiyi çıkarıp yanındakilere verir, devrim üzerine konuşur, topraksız köylülerle birlikte verdikleri mücadeleyi, arkadaşlarıyla domates üreticileri, seramik işçileri için yaptıklarını anlatırdı. Gözlerindeki pırıltıyı konuşurken de görürdüm. Anlattıkları olağanüstü gelirdi. Son kadehinde ya da çayında iç geçirerek kalkar, hayat boyu değişmeyen paltosunu giyer, kasketini takar, sarkık ve sarı bıyıklarının altından gülümseyerek el sallar, bizi on beş yaşımızın ateşli hülyalarıyla baş başa bırakarak karanlık sokaklara karışır giderdi.

1 Mayıs 1977 akşamını hatırlıyorum. Kasabamızdan gidenler olmuştu büyük mitinge. Paralar........

© T24