Biliyorsunuz, sanat hayatımın önemli bir bölümünü doğaçlama ve parodi oluşturuyor. Kâh doğaçlama, kâh düzenleme yoluyla bilindik eserleri eğip büktüğüm, farklı kılıklara soktuğum çalışmalarımı “saygısızlık” olarak niteleyenlere cevaben “Müzik ve mizah” başlıklı bir yazı kaleme almış, bunun bana özgü olmadığını, literatürde yeri olan bir mizah türü olduğunu açıklamıştım.

2019’da bu tür parodilerden oluşan bir albüm kaydettim. Amerika’da Parma firmasının Navona Records etiketi altında çıktı. Adını “Toker Messing Around… with the classics;)” koydum: Toker Klasikleri Kurcalıyor. İçeriği mizah olduğu için kapak resmi için de esprili bir poz verdim.

Kendi yayıncılık haklarım varken (H&H Yapım) sponsor arayıp bularak, bir ton para dökerek bu albümü bir Amerikan firmasından çıkarmamın sebebi vardı: çalışmamın daha geniş kitlelere ulaşmasını ve yeni konser kapıları açmasını ummuştum. Öyle bir şey olmadı. Albüm çok az sattı (dinlemek isterseniz dijital platformlarda yaşamını sürdürüyor), kendi çabamla ve halihazırda çevremde bulunan az sayıda organizatörün işbirliğiyle birkaç lansman konseri yaptım ve o defteri kapattım. 

Ancak Parma’nın şu faydasını gördüm: albümü Amerika’da ve İngiltere’de bulunan bazı eleştirmenlere gönderdiler. Güzel eleştiriler yazıldı albüm hakkında, onu anlayabilecek kültüre sahip olanlar tarafından.

Bu eleştirmenlerden bir tanesi yazısında belirttiğine göre, albüm eline geçer geçmez dinlememiş; onu uzun süre bekletmiş. Zira albümün adı ve kapak görseli onda gayriciddi bir izlenim uyandırmış. İçinden pek matah bir şey çıkmasını beklememiş. Ancak aylar sonra -sağ olsun- dinleyince içeriğinin usta işi olduğunu takdir etmiş; hakkını veren bu yazı kaleme almış.

Bu tür parodilerin en keyiflileri dinleyici önünde doğaçlama........

© T24