Düşünün, memleketin orta yerinde, polisin jandarmanın gözü önünde, bundan tam 32 yıl 11 ay önce, gözü dönmüş, organize bir kalabalık, bir oteli ateşe verdi.

İçeride bulunanlar saatlerce hükümet yetkilileri ile görüştü, polisle görüştü, jandarma ile görüştü, İçişleri Bakanı ile görüştü.

Düşünün, içeridekiler, otel ateşe verildiğinde bile sakince kurtarılmayı beklerken, memleketin başbakanı, dışarıdaki “planlı/organize kalabalık” için endişe ediyordu.

Düşünün, herkesin gözü önünde çocuklar, gençler, bu ülkenin aydınları yanarak, boğularak can verdi.

2 Temmuz 1993’teki Madımak katliamı, öylesine organize bir eylemdi ki rahatça “provokasyon” kelimesi bile kullanılabildi. Katliama katılan ve sonradan az ceza almak için çırpınan itirafçılar, katliama katılan örgütleri tek tek anlatmalarına, günler öncesinden yapılan hazırlıkları söylemelerine rağmen katliam terör suçu bile sayılmadı.

Geçen 32 yıl 11 ayda yaşanan skandalları anlatmaya sayfalar yetmez.

Ve bugün hâlâ adalet mücadelesi sürüyor.

Kılını kıpırdatmayanlara, dönüp de dosyaya bakma zahmetine bile girişmeyenlere rağmen sürüyor.

***

Katliamda yakınlarını kaybeden aileler, zamanaşımı kararlarını, eylemin “insanlığa karşı suç” sayılmaması kararını bundan tam 12 yıl önce Anayasa Mahkemesi’ne taşıdı.

Bir yüksek mahkemenin daha önemli ne işi olabilir?

Bugüne kadar dosyanın kapağı bile kaldırılmadı.

Tek bir işlem yapılmadı.

Şimdi o ailelerden, katliamda yaşamını yitiren Metin Altıok’ın kızı Zeynep Altıok, Behçet Aysan’ın kızı Eren Aysan, Nesimi Çimen’in oğlu Mazlum Çimen, avukatları Günal Kurşun, Beydağ Tıraş Öneri ve Deniz Özbilgin vasıtasıyla Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi’ne başvurdu.

AYM’nin 12 yıldır tek bir adım atmayarak etkisiz bir hukuk yolu olduğunu gösterdiğini anlattılar.

Katliam davası sırasında yaşanan yargı skandallarını…

Ve bu katliamın dosyasının neden zamanaşımı kararıyla kapatılamayacağını, neden insanlığa karşı işlenmiş bir suç sayılması gerektiğini…

Başvuruyu yapanların duyguları elbette karmakarışık… Öyle ki 29 harfin yaşananları anlatmaya yetmediğini düşünüyorlar. Katliamın 33. yılı yaklaşırken 33 kelime ile ifade etmeye çalışıyorlar. İsyan, öfke, çaresizlik, hepsi birbirine karışıyor. Şunları söylüyorlar:

Zeynep Altıok

Zeynep Altıok: Bir meteor çarptı ve bir köz ateş bıraktı

“2 Temmuz 1993’te yaş döngüsü tanımlarına göre henüz birkaç yılı geride bırakmış bir yetişkin olarak kendi yolumu çizmeye başladığımda bana bir meteor çarptı. 33 yıldır en sıradan günde bile en beklenmedik anda yeniden yaşanan, unutulamayacak izleriyle içi hep korlu bir köz ateş bıraktı bana o meteor. Unutturmamanın da görev olduğunu bildiğim uzun başka bir yola çıkmak zorunda kaldım. Şimdi bir yanım hep babasını özleyen o genç yetişkin kız. Bir yanım o gün bir günde bütün ömrünü tüketmişçesine yaşlanan hep kırgın ve kendiyle kalmış bir dermansız. Bir yanım adalet peşinde yorgun, yılgın ama kendine de nefes bırakmadan mücadele için güç kamçılayan bir inat. Sivas Katliamının 33. yılındayız. Olmaz denilecek her şey oldu. İnsanlık suçu zaman aşımına uğratıldı. Şeriatçı katiller önce Cumhurbaşkanı’nın özel affına mazhar oldular. Bu ideolojik tercihle hep mağdur ve mazlum olarak anılan ama insanları gözünü kırpmadan benzin dökerek yakan vahşiler; bizim AYM’ye yaptığımız zaman aşımı kararına itiraz başvurusunu 14 yıl bile isteye işleme alınmayan iktidarın güdümlü yargısı tarafından aynı merciye yaptıkları serbestlik başvurusunun ivedilikle 1 yıl içinde sonlandırılmasıyla hüküm giymiş ve müebbet hapis cezasına çarptırılmış olmalarına rağmen serbest bırakıldılar.

“Herkes kepenk kapattı”

İşin en acı tarafı tüm muhalefet de kendi konjonktürel kısır gündeminden gayrı bu konuyu konuşmadı tweet muhalefeti bile kepenk kapattı. Göstermelik kınamalar ikinci güne kalmadı. Şimdi........

© T24