"Erkekler çiçektir" sözüme erkekler, belki de en çok kadınlar kızacak. Bazı sert abilerimiz de "Çiçek senin babandır!" diye çıkışabilir; babam da bunu duyarsa muhtemelen "Oğlum durduk yere bana laf getirme, işine bak" diye hayıflanacak.

Ama yine de bu yazıyı yazacağım, çünkü geçen mart ayında Prag'ın en prestijli konser salonunda gördüğüm manzara, bana hemcinslerimle aramdaki ilişkiyi sorgulatacak cinstendi.

Mart ayında Prag'ın buz gibi puslu bir akşamında —her zamanki gibi Orta Avrupa yazılarımın klişesi olarak soğuğu anmadan edemedim— Rudolfinum'un salonunda Martinů Voices’ın oda konserindeydim. Lukáš Vasilek yönetimindeki koro; Petr Eben'den Brahms'a, Jan Novák'tan Martinů'ya kadar kulaklarımızın pasını silen bir repertuvar sundu. Koro şahane, akustiğe zaten denecek laf yok. Ama konser bittiğinde asıl şov başladı: Sahnedeki o koca koca adamlar, koro şefleri, solistler birbirlerine öyle bir zarafetle çiçek verdiler ki bir an için bana komik geldi. Bir erkek, bir erkeğe çiçek veriyor…

Fotoğraf: Faruk Ekici

Önce şunu konuşalım: Nedir bu konser sonu çiçek verme adeti, nereden çıktı bu "çiçek çocuk" ruhlu sanatçılar?

Bu gelenek aslında 1830'larda, romantik bale döneminde........

© T24